Αχ ο παλιός!

Αυτό το υβρίδιο συνήθειας και αλαζονείας. Τόσο ξεχωριστός, μπαίνει σε μια αίθουσα και ευθύς αμέσως νομίζει ότι όλα του ανήκουν, ότι δεν έχει κάτι καινούργιο να δει ή να κατακτήσει, όλα του φαίνονται γνώριμα. Ξέρει τι παίζει, γνωρίζει απέξω και ανακατωτά τις αποκοτιές και τις παγίδες, αποφεύγει με ελιτισμό τις γραφειοκρατίες, κατέχει περάσματα που του κόβουν δρόμο και κόπο ή αν δεν τα κατέχει τα εφευρίσκει επί τόπου, εκμεταλλεύεται τη νομιμοποίηση που του δίνει η αύρα του παλιού. Πάνω απ' όλα όμως, αυτό το τόσο σιχαμερό κατάντημα, ο παλιός, κοιτάζει μετά βδελυγμίας τους καινούργιους, τους ψάρακλες, τα στραβάδια, τους φλώρους, αυτός, η αυτού μεγαλειότης η παλιοσειρά. Ποιος θα τολμήσει άλλωστε να του πει κάτι; Ποιος φρέσκος θα τολμήσει να σηκώσει το ανάστημα του και να τον αντιμετωπίσει; Ακόμα και χαραχτήρες δυναμικοί, τις πρώτες μέρες κωλύονται, είναι διαλλακτικοί, θέλουν όσο γίνεται να τα έχουν καλά με όλους, όχι τόσο για λόγους σεβασμού, απλά είναι άπειροι και δεν είναι δυνατόν να ξέρουν εκ προοιμίου τις επιπτώσεις της κάθε πράξης τους, επομένως προσέχουν. Επομένως σιωπούν, σιωπούν ειδικά μπροστά σε όσους περπατούν και το κεφάλι τους κοιτάζει μπροστά στο κενό, ευθεία και ελαφρώς ανυψωμένα, με βαρυσημαντοσύνη, σταθερά και απαρέγκλιτα, με σπουδαιοφάνεια, αυτοί δεν χαραμίζουν ματιές δεξιά και αριστερά, δεν κοιτάζουν σαν χαμένοι το περιβάλλον τους, δεν κοιτάζουν κανέναν γιατί δεν χρειάζεται να κοιτάξουν κανέναν.

Αχ οι παλιοί!

Ψάρια έξω απ' τη γυάλα τους ένα χρόνο πριν, κολυμπάνε σε γνώριμα νερά φέτος. Γλύφτες και yes men τότε, αρχηγοί και πρωτεργάτες μόλις λίγη σκόνη του χρόνου καθίσει πάνω στις βάτες τους. Δεν θα διστάσουν και θα κοροϊδέψουν όποιον δείχνει λίγο πιο αφελής, λίγο πιο αδαής και λίγο πιο σπυριάρης. Και αν δεν κοροϊδέψουν εμφανώς την άξια αυτή λοιδωρίας νομοταξία φοιτητών, τότε θα το κάνουν με έμμεσες ματιές, αχ αυτές οι ματιές, σε σταυρώνουν, είχα λάβει ουκ ολίγες ως πρωτοετής, σου πυρώνουν την καρδιά. Σιγά μην τους δώσουν διάλειμμα (sic). Σιγά μην τους δώσουν ευκαιρία να εγκλιματισθούν. Σιγά μην τους πιάσουν απ' το χεράκι για να τους βοηθήσουν να προσαρμοστούν. "Δεν είμαστε πρόσκοποι εδώ πέρα. Κι εμείς μόνοι μας τα καταφέραμε άλλωστε". Ηλίθιε ξεχνάς γρήγορα, κι εσύ κάποιον να σου δώσει λίγη σημασία έψαχνες τότε, για μια ζεστή ματιά παρακάλαγες. Προσευχόσουν να μη μείνεις απαρατήρητος μέσα σ' όλη την οχλαγωγία, ήλπιζες να γίνεις κάποιος. Και συγχαρητήρια έγινες τελικά κάποιος. Ένας ανώνυμος και αδιάφορος παλιός, άκαρδος που μόνο καλά γνωρίζει να ρίχνει τοξικές ματιές και να λέει φλώρους τους πρωτοετείς, ένα υποκείμενο τεράστιων μειονοτικών συμπλεγμάτων, ένας κρίκος στην αέναη αλυσίδα της απροσαρμοστικότητας και των κακών κοινωνικών σχέσεων κάθε είδους μέσα στα πανεπιστήμια.

Μαθήματα Ελληνικής Γλώσσας

σεβασμός ο [sevazmós] Ο17 : 1. συναίσθημα βαθιάς εκτίμησης και θαυμασμού για κπ. του οποίου αναγνωρίζουμε την ιδιαίτερη αξία και ανωτερότητα και που συνοδεύεται από μία συμπεριφορά που αρμόζει στην προσωπικότητα, στην ηλικία, στην κοινωνική του θέση κτλ.: Aισθάνομαι / νιώθω / εμπνέω σεβασμό. Έλλειψη σεβασμού. Mιλώ με σεβασμό στους δασκάλους / στους γονείς / στους ηλικιωμένους. Tρέφω βαθύ σεβασμό προς τον… Παρ΄ όλο το σεβασμό που σας έχω. 2. συναίσθημα ευλάβειας προς το Θεό, τους αγίους ή προς οτιδήποτε θεωρούμε ιερό: Γονάτισε με σεβασμό μπροστά στην εικόνα. Ο ~ προς τους νεκρούς. 3. η εκτίμηση, η υπόληψη που τρέφω για κτ. (θεσμούς, αρχές, πνευματικές αξίες κτλ.) το οποίο θεωρώ εξαιρετικά σημαντικό, καθώς και η στάση μου απέναντί του, η οποία χαρακτηρίζεται από την προσπάθεια να μην το θίξω, να μην το αλλοιώσω ή να μην το παραβώ με κανέναν τρόπο: Ο ~ προς την αλήθεια / προς τους νόμους. Ο ~ στις δημοκρατικές ελευθερίες. Στη συζήτηση πρυτάνευσε ένα πνεύμα απόλυτου σεβασμού για τον άνθρωπο. Bασικός στόχος είναι ο ~ των παραδοσιακών αξιών της ελληνικής κοινωνίας.
[λόγ. < ελνστ. σεβασμός]

ανεξιθρησκία η [aneksiθriskía] Ο25 : η αναγνώριση της ελευθερίας της θρησκευτικής πίστης και της ισοτιμίας των θρησκειών απέναντι στο νόμο: Tο σύνταγμα του 1827 δεν καθιέρωνε απλώς τη θρησκευτική ανοχή αλλά την πλήρη ~. [λόγ. ανεξίθρησκ(ος) -ία]

ανεξίθρησκος -η -ο [aneksíθriskos] Ε5 : που δέχεται την αρχή της ανεξιθρησκίας, που σέβεται τη θρησκευτική πίστη άλλων.

ιερός -ή -ό [ierós] Ε1 λόγ. θηλ. και ιερά : 1. που έχει σχέση με το θείο: α. που είναι αφιερωμένος στο θείο, ή που προορίζεται για τη λατρεία του θείου: Tο ιερό άλσος της Aρτέμιδας. Iερές τελετές. H Mέκκα, η ιερή πόλη των Mουσουλμάνων. Ο ~ ναός της Aγίας Σοφίας. H ιερά μονή του Παντοκράτορος. Οι ιερές εικόνες. Iερά άμφια / σκεύη· (πρβ. άγιος). β. που αναφέρεται στο θείο, που ερμηνεύει το θείο θέλημα: Tα ιερά βιβλία των χριστιανών, η Aγία Γραφή κτλ. Tο ιερό βιβλίο των μουσουλμάνων, το Kο ράνι. γ. που προέρχεται από το θείο:Iεροί νόμοι. || (ειδ.) ιερά νόσος, παλιά ονομασία της επιληψίας. 2. που θεωρείται ότι γίνεται υπέρ του θεού και είναι σύμφωνος με τη θέλησή του: ~ πόλεμος· (πρβ. θρησκευτικός). || (ιστ.) Iερά Εξέταση, οργάνωση και δικαστήριο της Δυτικής Εκκλησίας, για τη δίωξη και τιμωρία των αιρετικών. || του οποίου η προστασία έχει ανατεθεί σε θεό: Ο Iερός Λόχος των Θηβαίων. Ο Iερός Λόχος του Yψηλάντη. H Iερά Σύνοδος* (της Iεραρχίας) της Εκκλησίας της Ελλάδος. 3. για κτ. προς το οποίο επιβάλλεται να δείχνουμε απόλυτο σεβασμό, αφοσίωση, πίστη, επειδή έχει υπέρτατη ηθική αξία, όπως αν ήταν ιερό: ~ σκοπός / όρκος. Iερή μνήμη. H υπεράσπιση της πατρίδας είναι καθήκον ιερό για όλους. Έχεις την ιερή υποχρέωση να σέβεσαι τους γονείς σου. ΦΡ δεν έχει ούτε ιερό ούτε όσιο, δεν έχει ηθικές αρχές, δε σέβεται καμία ηθική αξία. τα ιερά και τα όσια*. (όρκος) σε ό,τι έχω ιερό. || (ως ουσ.) το ιερό*. 4. (ανατ.) ιερό οστό, το τριγωνικό οστό στο οποίο καταλήγει η σπονδυλική στήλη. || για κτ. που βρίσκεται κοντά στο ιερό οστό: Iερές αρτηρίες. ~ ρόμβος. Iερά τρήματα.

  

προτεραιότητα η [protereótita] Ο28 : 1α. δυνατότητα που δίνεται σε κπ. να προηγείται σε μια σειρά αναμονής:Οι ανάπηροι και οι υπερήλικες έχουν ~ κατά την επιβίβαση στα λεωφορεία. Οι πολύτεκνοι έχουν δικαίωμα προτεραιότητας στη χορήγηση στεγαστικών δανείων. || το να βρίσκεται κάποιος μπροστά από άλλον σε μια σειρά, επειδή έφτασε νωρίτε ρα από αυτόν: Θα τηρηθεί σειρά προτεραιότητας. H επιβίβαση των επιβατών στο πλοίο θα γίνει με το δελτίο προτεραιότητας. β. για όχημα που, σύμφωνα με τους οδικούς κανόνες, πρέπει να κινηθεί πριν από κάποιο άλλο σε μια διασταύρωση: Σήμα προτεραιότητας. Δίνω την ~ στα οχήμα τα που κινούνται σε κεντρικό δρόμο. Tο όχημα / ο οδηγός που έρχεται από δεξιά έχει ~. Παραβίαση προτεραιότητας. Tρένο προτεραιότητας. 2. πρώτη σειρά ενδιαφέροντος, στην ιεράρχηση στόχων: Θέματα που σχετίζονται με την εθνική άμυνα έχουν απόλυτη ~. Θα ενισχυθούν οι ακριτικοί νομοί κατά ~. Προβλήματα πρώτης προτεραιότητας, επείγοντα. || (πληθ.) η αξιολογική σειρά στην οποία τοποθετούμε διάφορες δραστηριότητες: Δεν τον ενδιαφέρει η κοινωνική προβολή, στη ζωή του έχει θέσει άλλες προτεραιότητες. Ποιες θα είναι οι προτεραιότητες της νέας κυβέρνησης;

[λόγ. < αρχ. προτεραῖ(ος) `προηγούμενος΄ -ότης > -ότητα μτφρδ. γαλλ. priorité]

ελευθερία η [elefθería] Ο25 : η απουσία περιορισμού, η ιδιότητα ή η κατάσταση εκείνου που δεν εμποδίζεται ή δε δεσμεύεται από κανέναν εξωτερικό ή εσωτερικό παράγοντα: Εσωτερική / εξωτερική ~. Aπόλυτη ~. Tο αγαθό της ελευθερίας. H ~ σκέψης / δράσης. || H ~ της βούλησης (ενός ατόμου), η ικανότητά του να αποφασίζει και να ενεργεί ανεξάρτητα από κάθε εξωτερικό ή εσωτερικό παράγοντα. || (ειδ.) ό,τι οι νόμοι επιτρέπουν να πράττει ή να μην πράττει κάποιος: Aστικές / πολιτικές / ατομικές ελευθερίες. Θρησκευτική / προσωπική ~. Οι ελευθερίες του ατόμου / του πολίτη. ~ λόγου. ~ του τύπου. Aκαδημαϊκές* ελευθερίες. || (για κράτη, έθνη) η μη εξάρτηση από την εξουσία ή την κυριαρχία άλλου κράτους· λευτεριά. ANT δουλεία, σκλαβιά: Εθνική ~. ~ ή θάνατος*. H ~ των λαών. || Tο δέντρο της Ελευθερίας. Tο άγαλμα της Ελευθερίας, στη Nέα Yόρκη.

[λόγ. < αρχ. ἐλευθερία]

πιστεύω [pistévo] -εται Ρ5.2 : 1. έχω πεποίθηση, είμαι βέβαιος, σίγουρος για κτ.: Πρέπει να πιστέψεις στη νίκη για να νικήσεις. Πίστευε στην ορθό τητα των ιδεών / των συμπερασμάτων του. Δεν ~ στην αποτελεσματικότητα των μέτρων της κυβέρνησης. Πιστεύει στις σοσιαλιστικές / νεοφιλελεύθερες ιδέες.2. δέχομαι την ύπαρξη και την παρουσία ανώτατου όντος, και ιδιαίτερα όπως αυτή διατυπώνεται από κάποια θρησκεία ή θρησκευτικό δόγμα: ~ στο Θεό. Πιστεύει στο Θεό αλλά με δικό του τρόπο. Aυτός δεν πιστεύει,είναι άθεος, άπιστος. (έκφρ.) πίστευε και μη ερεύνα, αυτός που πιστεύει αληθινά, δεν αμφιβάλλει. ΦΡ σε τι θεό* πιστεύει; 3. έχω εμπιστοσύνη σε κπ. ή σε κτ.: ~ στον εαυτό μου / στις ικανότητές μου / στο ταλέντο μου. 4α.δίνω πίστη σε κπ. ή σε κτ., δέχομαι την ύπαρξη, την αλήθεια, την ορθότητά του: Ό,τι και να κάνεις / πεις, δε σε~. Mην πιστεύεις σε διαδόσεις. Δε με πιστεύεις; || Δεν ~ στα μάτια μου / στ΄ αυτιά μου, μου είναι δύσκολο να αποδεχτώ κτ. που συνέβη. (έκφρ.) να το δω και να μην το πιστέψω, για κτ. που το θεωρούμε πολύ δύσκολο, απίθανο να συμβεί. β. δέχομαι κτ. ως πραγματικό, ως αληθινό: Πιστεύει στα όνει ρα / στα φαντάσματα / στα μάγια / στις νεράιδες. (έκφρ.) πιστεύει (ακό μη) στα θαύματα*. 5. κρίνω, νομίζω, θεωρώ: Είναι, ~, η καλύτερη λύση. ~ ότι κάνεις λάθος. Δεν ~ να σου άρεσε το έργο. ~ ότι έμειναν ευχαριστημένοι. || Tον ~ικανό να φτάσει ακόμα και στο έγκλημα. || (παθ. στο γ' πρόσ.) πιστεύεται ότι…, υπάρχει η γνώμη, η πίστη, η πεποίθηση: Πιστεύεται ότι η έκρηξη του πολέμου δε θα αργήσει. 6. (ως ουσ.) α. το Πιστεύω, το Σύμβολο της Πίστεως. β. το πιστεύω (κάποιου), οι ιδέες, οι πεποιθήσεις (κάποιου): Aγωνίζεται για το ~ του. Tο θεατρικό και κοινωνικό ~ του Mπρεχτ.

πεποίθηση η [pepíθisi] Ο33 : α. σταθερή γνώμη, άποψη, βεβαιότητα ότι αυτό που θεωρεί κάποιος σωστό ισχύει πραγματικά: H ~ ότι η φυσική πραγματικότητα διέπεται από νόμους. Kάνω κτ. με την ~ ότι… Έχω την ~ ότι…,είμαι βέβαιος ότι…: Έχω την ~ ότι εκφράζω τα συναισθήματα όλων. || Aπό ~ ή εκ πεποιθήσεως, επειδή το θεωρώ σωστό: Aπό ~ φέρεται έτσι και όχι γιατί του το υπέδειξαν. Aνύπαντρος εκ πεποιθήσεως. || (ψυχ.) Tο συναίσθημα της πεποίθησης. || (πληθ.) ιδέες, αρχές τις οποίες ακολουθεί και ασπάζεται κάποιος· (πρβ.ιδεολογία): Οι ηθικές / θρησκευτικές / πολιτικές πεποιθήσεις κάποιου. Φέρεται / ενεργεί κάποιος σύμφωνα με τις πεποιθήσεις του. Οι πεποιθήσεις του είναι ίδιες εδώ και πολλά χρόνια. β. εμπιστοσύνη, κυρίως σε εκφορές όπως: Έχω ~ στον εαυτό / στις δυνάμεις / στις ικανότητές μου· (πρβ. αυτοπεποίθηση).

[λόγ. < ελνστ. πεποίθη(σις) -ση]

χιούμορ το [xúmor] Ο (άκλ.) : ικανότητα να αντιμετωπίζει κανείς την πραγματικότητα με εύθυμη διάθεση, παρουσιάζοντας τις διάφορες καταστάσεις με φαινομενική σοβαρότητα και αδιαφορία, κάτω από την οποία κρύβεται η σάτιρα και η άκακη ειρωνεία: Λεπτό ~. Aγγλικό ~. Έχει ~ / την αίσθηση του ~, μπορεί να εκφράζεται με χιούμορ ή να καταλαβαίνει το χιούμορ. Kάνω ~, λέω κτ. με χιουμοριστική διάθεση. (έκφρ.) μαύρο ~, που το χαρακτηρίζει η χρήση μακάβριων αστείων. 

[λόγ. < αγγλ. humour]

προσβολή η [prozvolí] Ο29 : 1. η επίθεση εναντίον κάποιου στόχου: H ~ των στρατιωτικών εγκαταστάσεων έγινε με ρουκέτες και όλμους. 2. δρά ση που προκαλεί βλάβη (ειδ. στην υγεία): H ~ του νευρικού / του πεπτικού συστήματος από ιούς. Kαρδιακή ~, έμφραγμα. || ~ των αμπελιών από φυλλοξήρα. 3. υβριστική συμπεριφορά, πράξη (που θίγει την τιμή, την υπόληψη, το κύρος κτλ.): Kαταπίνω / ανταποδίδω / ξεπλένω την~. H πράξη του θεωρήθηκε μεγάλη ~. Δεν ανέχομαι τις προσβολές. || (νομ.) ~ της αιδούς κάποιου / της δημοσίας αιδούς*. 4. αμφισβήτηση του κύρους, της εγκυρότητας, της νομιμότητας μιας απόφασης, διαδικασίας, συμφωνίας κτλ.: Kατατέθηκε ~ κατά της απόφασης.

[λόγ.: 1: αρχ. προσβολή· 2: σημδ. γαλλ. attaque· 3: σημδ. γαλλ. offense· 4: κατά τη σημ. του προσβάλλω_4]

δικαίωμα το [δikéoma] Ο49 : 1α. απαίτηση, αξίωση που την επιτρέπει ένας άγραφος νόμος ή που την κατοχυρώνει ένας γραπτός νόμος, σε αντιδιαστολή προς την υποχρέωση ή το καθήκον: Φυσικά δικαιώματα,που απορρέουν από το φυσικό δίκαιο. Διακήρυξη των δικαιωμάτων του ανθρώπου. Παραβίαση / σεβασμός των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Όλοι έχουν ~ στη ζωή / στη μόρφωση. Tα αστικά δικαιώματα είναι συνταγματικά κατοχυρωμένα. Στέρηση των πολιτικών δικαιωμάτων. ~ ψήφου / του εκλέγειν και εκλέγεσθαι. Aσκώ το εκλογικό μου ~, ψηφίζω. Mεταφέρω τα εκλογικά μου δικαιώματα, εγγράφομαι στους εκλογικούς καταλόγους άλλης πόλης. Mεταβιβάζω ένα ~. Παραιτούμαι από ένα ~. Επιφυλάσσω για τον εαυτό μου κάθε νόμιμο ~, για να διεκδικήσω κτ., όταν και εάν χρειαστεί. (έκφρ.) κεκτημένο* ~. β. άδεια που δίνεται σε κπ. να κάνει κτ.: Έχει το ~ να χρησιμοποιεί μυστικά έγγραφα. Έχω ~ εισόδου. Tο κατάστημα δίνει το ~αλλαγής / επιστροφής, του προϊόντος που αγόρασε κάποιος. || Ποιος σου έδωσε το ~ να μιλήσεις; Mε ποιο ~ανακατεύεσαι στη ζωή μου; Δε δίνω ~ σε κανέναν, αφορμή για να με κατηγορήσει. || για κτ. που το επιβάλλουν οι περιστάσεις ως αναγκαίο: Έχω και εγώ ~ να ξεκουραστώ. Έχω ~ να μάθω τι συμβαίνει. Δικαίωμά μου είναι να κάνω ό,τι θέλω. 2. (πληθ.) νόμιμη αμοιβή, φόρος κτλ. που μπορεί να απαιτήσει κάποιος: Συγγραφικά / πνευματικά δικαιώματα. Πληρώνω συμβολαιογραφικά δικαιώματα / δικαιώματα αγκυροβολίας. 

[λόγ. < αρχ.δικαίωμα `δικαιολόγηση΄ σημδ. γαλλ. droit, droits (πληθ.)]

Justin Bieber  is a Canadian singer-songwriter, musician, producer, entrepreneur, investor, and actor. Bieber was discovered in 2008 by American talent manager Scooter Braun, who came across Bieber's videos on YouTube and later became his manager. Braun arranged for him to meet with entertainer Usher Raymond in Atlanta, Georgia, and Bieber was soon signed to Raymond Braun Media Group (RBMG),and then to an Island Records recording contract offered by record executive L.A. Reid.

Μία από τις έννοιες δεν ταιριάζει.... Βρείτε ποια είναι αυτή !!! Δεν είναι εύκολο, μην ξεγελιέστε ! Θα κερδίσετε ............ την εκτίμησή μου σίγουρα!!!!! Δυστυχώς ίσως είναι λίγη, σε κάποιους όμως αρκεί... Τι να κάνουμε??? C'est la vie ....
 

Fire And Ashes

Σε όλες τις χώρες που έχω πατήσει το πόδι μου
θυμάμαι ότι πάντα στη ζυγαριά, ξένη χώρα
και Ελλάδα
πάντα η Ελλάδα βάραινε στη σύγκριση
βάραινε όχι για κάποιο αλληγορικό
μεταφορικό λόγο, αλλά να
γιατί κυριολεκτικά είναι γεμάτη σκατά
είμαστε γεμάτοι σκατά
τόσο σκατά που δε θέλετε να ξέρετε

Και αν κάποιος εκεί έξω,
μην γίνει παρεξήγηση όταν λέω έξω δεν εννοώ
σε άλλη χώρα εννοώ μέσα στη χώρα, απλά αφηρημένα εκεί έξω.
Και όταν εκεί έξω λοιπόν
κάποιος αποκαλέσει σκουπίδια κάποιους δύσμοιρους
μην αντιδράτε, μην θυμώνετε
έτσι είναι, στην ιεραρχία έτσι πάει
πολιτισμός-σκουπίδια-σκατά με ακριβώς αυτή τη σειρά
με τα σκουπίδια να μπαίνουν δικαιολογημένα πάνω από τα σκατά
πάνω από εμάς

Απόλες τις χώρες που έχω επισκεφτεί
ζήσει ή ρέψει
μία μόνο χώρα βρήκα τελείως αποκρουστική
δεν είναι δύσκολο να μαντέψετε σωστά
Και κρυφά μέσα μου εύχομαι να εμφανιστεί ο Έλληνας ραζ-α-γκουλ
και να την αφανίσει, να την εξαφανίσει εξολοκλήρου
Να σωθούν μόνο τα νησιά ίσως
κι ό,τι άλλο άξιο για να περισώσουμε
να το στείλουμε στους Σκοπιανούς, μαζί με την ονομασία
Όχι Μακεδονία, Ελλάδα να λέγονται και στο υψηλότερο σημείο
της πρωτεύουσας, αντί για τον σταυρό να έχουνε
την Ακρόπολη

Και να πεθάνουμε όλοι, να μη μείνει τίποτα
να μείνει μόνο ο τόπος καθαρός,
tabula rasa
Και να έρθουν άλλοι να κατοικήσουν εδώ
άλλοι άνθρωποι με περισσότερη αγάπη από εμάς
γιατί εμείς εκεί σίγουρα
αποτύχαμε παταγωδώς

Ανεξήγητα Μυστήρια....

Βλέποντας αυτή την φωτογραφία και μια άλλη παλιά φωτογραφία της περασμένης μου νιότης άρχισε πάλι να με τριβελίζει αυτό το αιώνιο ερώτημα.... Αιώνιο για εμένα δηλαδή....

Ok....Το καταλαβαίνω για φλερτ , γκόμενους ακόμα και για έρωτες.. Αλλά οι φίλοι? Πώς γίνεται ρε πούστη μου να εξαφανίζονται οι φίλοι??

Φίλοι.... μεγάλη κουβέντα.... Οι άνθρωποι εννοώ που μοιράστηκα στιγμές , αγωνίες και φόβους, οι άνθρωποι που στηρίχθηκα επάνω τους και στους οποίους επένδυσα συναισθηματικά... Τέλος πάντων, οι άνθρωποι με τους οποίους περνούσα καλά, γελούσα , έκανα μαλακίες..... Αυτούς εννοώ....
Πού πηγαίνουν αυτοί οι άνθρωποι όταν ξαφνικά μια μέρα εξαφανίζονται απ τη ζωή σου???
Και καταλαβαίνω αυτούς που κυριολεκτικά φεύγουν... όταν μπαίνει η απόσταση μεταξύ δύο ανθρώπων είναι δύσκολα τα πράγματα.... τα χιλιόμετρα είναι άλλη ιστορία... Αν και υπάρχει τρόπος ακόμα και έτσι....
Οι άλλοι όμως? Τι σκατά συμβαίνει με τους άλλους?? Αρχικά , ΜΕ ΠΟΙΟ ΔΙΚΑΙΩΜΑ φεύγεις ρε φίλε απ τη ζωή μου χωρίς προειδοποίηση, χωρίς ούτε καν μια κουβέντα???
Ξεκίνησα έτσι να μετράω τους ανθρώπους που έτσι μια μέρα εξαφανίστηκαν... έχασα το μέτρημα και σταμάτησα.....
Πολλές φορές ( τις περισσότερες!) , σκέφτομαι πως κάτι κάνω λάθος... Αδυνατώ να καταλάβω τι λάθος είναι αυτό.... και αλήθεια θα το εκτιμούσα εάν κάποιος μου το έλεγε....
Δεν θα ξεχάσω ποτέ μία από τις πρώτες "κολλητές" μου φίλες απ το δημοτικό, τη Λίνα... Η Λίνα , λοιπόν κάποια στιγμή σταμάτησε να μου μιλάει... μετά από κανα δυο μήνες , τυχαία καθίσαμε να συζητήσουμε , για κάτι άσχετο.. και τελικά αρχίσαμε να μιλάμε γι τον λόγο για τον οποίο απομακρυνθήκαμε.... και μου είπε: " δεν ξέρω Μαράκι, νομίζω πως αλλάξαμε, δεν ταιριάζουμε πια...". Είμαστε μόλις 13 ετών.... Μετά από τόσα χρόνια , όποτε βλέπω την Λίνα χαίρομαι πάρα πολύ.... και νομίζω είναι ειλικρινές και αμοιβαίο...
 Γιατί να μην είναι έτσι με όλους...??? Δεν ζήτησα από κανέναν να μείνει για πάντα, δεν μπορώ και ίσως δεν θέλω .....
Αλλά γιατί οι άνθρωποι που αποφασίζουν να φύγουν , να μην το κάνουν με την δέουσα -κατά τη γνώμη μου- αξιοπρέπεια?? Δεν είναι αυτός , ο ελάχιστος φόρος τιμής που χρειάζεται να αποδώσουμε σε μία σχέση αγάπης ???
Αυτό νομίζω θα είναι για πάντα το δικό μου προσωπικό μυστήριο.... Και θα το μοιράζομαι και θα προσπαθώ να το κατανοήσω με αυτούς που μ' αγαπούν και είναι δίπλα μου, και θα χρειαστούν πααααάρα πολλές εξηγήσεις για να φύγουν απ' τη ζωή μου.... ;-)
 Ακούω λοιπόν , το πρώτο τραγούδι που μου ήρθε στο μυαλό , και πίνω την coca-cola μου στην υγειά των φίλων που έφυγαν , αυτών που είναι τώρα εδώ και αυτών που θα έρθουν.... 

"Άκου πως να ρίξεις μια γκόμενα"

Η αδερφή μου μου είπε πως αν θέλω να ρίξω μια κοπέλα πρέπει να μιλάω λιγότερο. Καλά εννοείται πως την αγνόησα αλλά η δουλειά είχε ήδη γίνει, αμέσως μου ήρθε στο μυαλό αυτό.

Τίτλος??

Ανοίγω τούτη τη σελίδα 2 με 3 φορές την ημέρα, την κοιτάω , την ξανακοιτάω.... δεν έχω τΙ να γράψω και την κλείνω ....

 Πατώντας αυτό το Χ με πιάνει μια ανελέητη απογοήτευση γι αυτά που δεν κατάφερα να γράψω... ή μάλλον γι αυτά τα συναισθήματα που δεν κατάφερα να κατανοήσω... γι αυτό το κομμάτι του εαυτού μου που έχω πάψει να ακούω, όχι γιατί δεν θέλω αλλά γιατί πραγματικά δεν μπορώ....

και εσύ παρεξηγήθηκες που δεν της αρέσουν τα μαλλιά σου!!! jesus christ superstar!!!! Ηρθε ο εαυτός μου και μου είπε ότι δεν του αρέσω πια....!!!!! και το κακό είναι ότι δεν βρίσκω τρόπο να επανορθώσω.... 

ΟΥΦ! τι το 'θελα?? Έγινα ένα με το χώμα και απόψε!!!
Καλό βράδυ....

η σιωπή των λαμπών

Διαβάζοντας στο αναγνωστήριο, όπου με τόσα άτομα

θαύμα που δεν έχω πάθει ακόμα αγοραφοβία

ενώ ακόμη και η εκπνοή θεωρείται θόρυβος

σκέφτηκα κάτι.

Να πάρουμε μια βαθιά ανάσα, να γυρίσουμε το κεφάλι πίσω

και να σιγήσουμε όλοι μας για ένα λεπτό

απόλυτη σιγή όμως

για εξήντα μονάχα δευτερόλεπτα

Φαντάζεστε το μεγαλείο; για εξήντα δευτερόλεπτα

θα ακούς μόνο τα πουλιά να κελαηδούν

ή αν στο σημείο της γης που βρίσκεσαι είναι νύχτα

θα ακούς γρύλους ή άλλα νυχτερινά έντομα

Δεν θα έχουν λόγο ύπαρξης τα μονωτικά, είτε

σε σπίτι είσαι είτε σε ύπαιθρο, η σιγή θα είναι

το ίδιο εκκωφαντική.

Επιτέλους

Επιτέλους θα κούσω τη φωνή μες στο μυαλό μου

αυτή που μερικοί αδαείς καλούνε συνείδηση

Επιτέλους θα ακούσω τους χτύπους της καρδιάς μου ειδικά αν είσαι εσύ κοντά θα ακούγονται σα ηλεκτρικός μετρονόμος

Επιτέλους θα ακούσω το χτύπο της καρδιάς σου και αν

δεν ακούγεται ούτε τώρα

άστο, δεν κάνει, πέτα την

άλλαξέ την

Επιτέλους θα ακούσουμε τους χιλιάδες πληγωμένους να βογκάνε,

τους χιλιάδες δυστυχείς να κλαίνε με αναφιλητά

τους χιλιάδες ετοιμοθάνατους να δίνουν την ευχή τους

την ίδια στιγμή που λυσσομανάνε την κατάρα τους

επιτέλους θα ακούσουμε γέλια χαρούμενων ανθρώπων

και κλάματα μωρών, αλλ' αυτό πάλι για χαρές το προσμετρώ

επιτέλους θα ακούσουμε χιλιάδες αγκομαχητά ικανοποίησης

πέη και αιδοία να χύνουν, φιλιά να ακολουθούν

χαϊδέματα και τρυφερότητες, έχετε ακούσει ποτέ το θόρυβο που κάνουνε;

γλυκόλογα και σ' αγαπώ για πάντα

νανουρίσματα και τρυφερούς ψιθύρους όλα θα ακούγονται

κι έπειτα ψέμματα πολλά ψέμματα και αδιαφορία

αυτή να δείτε πόσα ντεσιμπέλ απελευθερώνει όταν καταρρέει

πόσα ντεσιμπέλ, πόση αδιαφορία, πόσα ψέμματα

θα αντέξουμε άραγε υπό την έκθεση τέτοιας σιωπής;

.

.

.

.

.

.

.

τελικά φέρτε μου πίσω το θόρυβο και ας μην τελείωσε το λεπτό

όχι γιατί μου λειψε η ιδιωτικότητα αλλά 

δεν την μπορώ τόση αποκάλυψη μπρος στα αυτιά μου να με αλυσοχτυπά απροκαλύπτως

άφηστε έχω την ασφάλεια του θορύβου

Διώχτε λοιπόν τη σιωπή και φέρτε μου πίσω το θόρυβο 

κραυγές, αμήχανες συζητήσεις, μουσικές και ενοχλητικούς θορύβους

δεν την αντέχω τόση σιωπή
ούτε ακόμα και αν προσφέρεται για ποιητικούς πειραματισμούς

Γ-Ι-Α-Τ-Ι ??????

ΓΙΑΤΙ ΚΑΝΕΙ ΤΟΟΟΣΗ ΖΕΣΤΗ ??!?!?!?!?!?!?!?!?!?!?!?!?!?!?
ΟΥΦ!!!!
κουράστηκα......

Η έωλη ουδετερότητα των Ελβετών

Σήμερα κάποιος στο λεωφορείο είπε ρίκο (Φρειδερίκο ίσως;) και ευθύς εγώ σήκωσα το κεφάλι μου για το τι και το ποιος, αλλά είχε κόσμο πολύ οπότε η έρευνα αποδείχτηκε άκαρπη. Δε θα είχε καμία μα καμία σημασία αν αμέσως δεν σκεφτόμουν Πουέρτο Ρίκο. Ε, η μισή δουλειά είχε γίνει. Ο εγκέφαλος έπρεπε μόνο να τραβήξει ένα ακόμη νευρώνα ώστε να ξεδιπλωθεί πίσω από την κουρτίνα αυτό! Και επειδή έχω αναγάγει τις σκέψεις και τους συνειρμούς μου σε ψυχαναγκασμό, μόλις πήγα σπίτι έβαλα το τραγούδι να το θυμηθώ. Πρώτα άκουσα την κανονική εκτέλεση και related με το related έφθασα και στη live. Και μονομιάς και στο πόιντ. 

Από ποια εξωτική παραλία του Πουέρτο Ρίκο το εμπνεύστηκαν, τι ιστορία κρύβει από πίσω του, ποια γυναίκα απατήθηκε, ποιος άνδρας πόνεσε, τι στο διάολο θέλει να πει ο ποιητής δεν ξέρω άρα δεν μπορώ να σας απαντήσω, η αλήθεια είναι πως δεν μπήκα ποτέ στον κόπο να το ψάξω, τόσο ράθυμος είμαι, βαριέμαι να ψάχνω, προτιμώ να αφήνω την φαντασία μου να οργιάζει. Μα το τραγούδι σαν τραγούδι, σαν μια μάζα συναισθημάτων, ήχων και εικόνων ουρλιάζει σε καλεί ακόμα κι αν δεν ξέρεις ή δεν θέλεις να ξέρεις το τραγούδι τι λέει, να φωνάξεις τουλάχιστον υστερικά το ρεφρέν "Άϊ, αϊ, αϊ, αϊ, αϊ, αϊ, αϊ, Πουέρτο ρίκο!" και σε καμία περίπτωση δεν σου επιτρέπει να εκπνεύσεις ένα ξεψυχισμένο κόρους που αναγκάζει ακόμα και την τραγουδίστρια να φωνάξει με ένα γλυκό μα συγχρόνως επιπληκτικό ύφος "οο μπορείτε και καλύτερα!". Μα μετά κοίταξα τα infos του βίντεο, αλλά και το background της συναυλίας οπότε για να μη χάσω το συλλογισμό θα απαντήσω άμεσα και κοφτά στην γλυκύτατη Jean-Michel Gielen, ότι όχι δυστυχώς και για εμάς αλλά και για τους ίδιους δεν μπορούν καλύτερα απ' αυτό, πρώτον γιατί το κοινό αποτελείται από ξενέρωτους, μονόχνοτους μεγαλοαστούς με τα παπιγιόν και τα ταγέρ τους που δεν τους περισσεύει φωνή παρά μόνο σάλιο για να μετράνε τις καταθέσεις των δικών μας στις τράπεζες τους και δεύτερον γιατί η συναυλία λανβάνει χώρα στην Ελβετία, στη χώρα του τίποτα και του ποτέ, στον τόπο όπου πεθαίνεις από πλήξη, βαρεμάρα και ουδετερότητα, αφού είναι η μοναδική χώρα που έχει φερθεί διπλωματικά σε όλους τους πολέμους μην λαμβάνοντας μέρος υπέρ κανενός και στον αντίποδα (όπως είπε και ο μέγας Όρσον Γούελς) τα μεγαλύτερά της δώρα στην ανθρωπότητα ήταν ο κούκος και η σοκολάτα (προσθέτω εγώ). 

Θα μου πεις δεν τα 'ξερε και η κυρά Γκίλεν, τα 'ξερε, αλλά την αφήνω στο απυρόβλητο μιας και της έχω αδυναμία αλλά και επειδή καιρό έψαχνα αφορμή να τα χώσω στους Ελβετούς και την έωλη ουδετερότητά τους. Ευχαριστώ Πουέρτο Ρίκο!

Ο ιππότης με τη σκουριασμένη πανοπλία....

   Κάποια στιγμή, ένα καλοκαίρι πριν σ' ερωτευτώ παράφορα είχα διαβάσει ένα βιβλίο μ αυτόν τον τίτλο... πολύ ωραίο βιβλίο ... αλήθεια.... θα το ξαναδιαβάσω τώρα που το σκέφτομαι...
   Η πανοπλία μου ήταν πάντα γυαλιστερή και όλοι νόμιζαν ότι εγώ την γυάλιζα καθημερινά... Μεγάααλο ψέμα.... κάποιος άλλος πάντα τη γυάλιζε γιατί εγώ ποτέ μα ΠΟΤΈ δεν επιτρεπόταν να την βγάλω.. Μεγάλωσα, ανδρώθηκα μέσα σ αυτήν.. αν την έβγαζα ίσως και να πέθαινα..... και κανείς δεν το ήθελε αυτό...
   Κάποτε, ήρθε το πλήρωμα του χρόνου και έφτασε η ώρα της πλουμιστής μου πανοπλίας να σκουριάσει.... Δεν ξέρω γιατί , ούτε ξέρω γιατί κανείς δεν την είδε σκουριασμένη.... όλοι την εβλεπαν καλογυαλισμένη.... ακόμα.... ακόμα και οταν δεν μπορουσα να κουνηθώ μέσα σ αυτήν.... ΑΝΥΠΟΦΟΡΟ!
   Εσύ όμως ..... Δεν ξέρω αν είδες την ταλαιπώρια της ή την ανάγκη μου να αναπνεύσω χωρίς να κουβαλάω το βάρος της , αλλά με βοήθησες να την βγάλω.... με βοήθησες να κάνω τα πρώτα μου βήματα χωρίς αυτή.... να είμαι ακόμα και .... αυτο μωρέ... πως το λέτε εσεις....? Α! ναι εεε-ευάλωτη? ΝΑΙ! Ετσι νομίζω το λένε.... Και τα κατάφερα.. έκανα τα πρώτα μου βήματα χωρίς αυτην... με εσένα και μόνο, πάντα στο πλευρό μου... Σ ευχαριστώ ... αλήθεια....
   Τώρα νομιζω ηρθε η ώρα να την πετάξω αυτή την σκουριασμένη πανοπλία.... μια για παντα....  δεν αντέχω ΟΥΤΕ λεπτό μεσα σ αυτήν ξανά!!!
Θα παλέψω μοναχά με το σπαθί μου... αυτό ειναι ακόμα γυαλιστερό.....
Ίσως και να τα καταφέρω....
Till then.....
Καληνύχτα...

Μου έχει λείψει. Η ψώλα

Όταν τα σχέδια σου πάνε στράφι και η καθημερινότητα σου κυλάει ρουτίνα, τότε είναι που κάνεις τις πιο αξιοσημείωτες ανακαλύψεις.  Γι' αυτό που λέτε, βλέποντας αυτό (μια διασκευή δηλαδή αυτού), δεν μπόρεσα να μην μπω στον πειρασμό να εντρυφήσω σε αυτό το αποστομωτικό δίπολο που μου προσέφερε το youtube απλόχερα, χαλκεύοντας απ' ότι φαίνεται άλλο ένα δίχως στόχευση εγωκεντρικό ποστ.

Στο πρώτο τραγούδι εξιστορείται ο έρωτας ενός μαοσταλινικού με μια αναρχικιά. Άραγε ο έρωτας υπερκερνάει την πολιτική ιδεολογία; Μπορεί ακόμα και αυτό; Μπορεί. Εδώ κατεδαφίζει ταξικούς φραγμούς, ανάμεσα στη κόντρα μαρξ-μπακούνιν θα κόλλαγε; Για το δεύτερο, το ορίτζιναλ δεν χρειάζεται να πω πολλά. Αν το πρώτο ήταν η επιτομή της διαφοροποίησης, της πόλωσης που κονιορτοποιείται από αυτό το συναίσθημα που δεν εξηγείται από βιβλία και στοχαστές δοκησίσοφους αλλά από ερεθίσματα έξω από γραμμές και μελάνι ακόμα και έξω από τους δρόμους, την αλληλεγγύη και την ταξική ομόνοια, αφού εκεί πετυχαίνεις να αγαπάς τον ταξικό πλησίον και όχι να ερωτεύεσαι την αταξικότητα (χωρίς απαραίτητα το ένα να αποκλείει το άλλο), το δεύτερο είναι η υπογραφή της καθημερινότητας έτσι όπως ερμηνεύεται από ένα απλό, απλοϊκό ζευγάρι. "Πάντα ονειρευόμουνα ένα ανοιχτό τζιπάκι", ομολογεί στην αρχή του τραγουδιού ο άντρας και του απαντάει εκείνη "ήθελα στην ντουλάπα μου να υπάρχει μία τάξη". Και θα μου πείτε να ορίστε τι πιο ξεκάθαρο από τη δικιά της ομολογία, εδώ υμνείται απροσχημάτιστα η τάξη, οι τάξεις ή τέλος πάντων για να μην αυθαιρετώ ασυστόλως η ευταξία, σε αντιδιαστολή με την πρώτη περίπτωση, αλλά όχι αγαπητοί μου δεν θα μου την βγείτε από τα πλάγια, αυτή η λεπτομέρεια μόνο επιδερμική μπορεί να χαραχτηριστεί καθώς σε ότι αφορά τα πλυντήρια και τον έρωτα όλα ξεπλένονται αρκεί να υπάρχει θέληση και υπομονή απέναντι στις πολλές στροφές και τις πολλές θερμοκρασίες.

Αλλά η αληθινή αφορμή τούτου του άρθρου δεν ήταν ούτε το πρώτο ούτε το δεύτερο τραγούδι. Η αιτία δημιουργίας αυτού του άρθρου είναι αυτή, αυτή η αμφίσημη παραδοχή της μελαγχολίας. Φωνάζει "μου έχει λείψει" και μετά για να μην εκτεθεί κολλάει και το "η ψώλα" μόνο που αυτό το τελευταίο ούτε καν φαίνεται, ούτε καν χαλάει τον ρομαντισμό του Σταρόβα ίσα-ίσα προσδίδει πόντους στην πονεμένη έκφρασή του απ' τη στιγμή που αρνείται να παραδεχτεί ότι του λείπει και όταν τελικά το αποδέχεται μετά προσπαθεί να το πάρει πίσω, όμως αντ' αυτού προδίδεται περισσότερο, το κάνει πιο έντονο, πιο δυνατό, χαλυβδώνει την σημαντικότητα της προηγούμενης ημιπαραδοχής. Ένα μεγάλο στάντινγκ οβέισον για τον μεγάλο σταρόβα και την ψώλα του που του λείπει ακόμα.

Αυτά είχα να πω το λοιπόν, i rest my case....

Η ζωή είναι μεγάλη μην την κάνεις καρναβάλι...

this post was canceled due to.... boredom.... :(

6 σκύλοι

Σε μεταφέρω τώρα στο χθεσινό βράδυ. Χωρίς μηχανές χρόνου και σκουληκότρυπες. Απλά δια της αφήγησης. Είναι επικίνδυνο, μην το επιχειρήσεις μόνος σου στο σπίτι. Απλά ακολούθησε με. Λοιπόν, είμαστε στο χθες. Ήρθες κι εσύ; Οκ. Έχω μόλις κατεβάσει ένα φλασκί βότκα. Φλασκί ναι. Σιγά μην πληρώνω εγώ τα κερατιάτικα του μπαρμαν. Παραλείπω την πληροφορία αν μέθυσα ή όχι. Έχω κάνει εξάμηνο στην Πολωνία (φυσικά και δε μεθώ πλέον με λίγη βότκα). Κρατώ λοιπόν στα χέρια μου το άδειο φλασκί. Δεν θα έπρεπε αλλά έχω κέφια. Το ροκάδικο φουλ, πιο φουλ ούτε σε συναυλία. Από το stage πάνω παίζει αυτό. Χορεύουμε δίχως αύριο. Η ξανθιά που με έφερε εδώ κολλάει τον ιδρώτα της πάνω στο δικό μου. Την πιάνω. Χορεύουμε μαζί. Δεν χωράμε. Κλωτσάμε, ανοίγουμε χώρο με τους αγκώνες. Λέμε συγγνώμη. Δεν την εννοούμε όμως. Κανονικά δεν θα έπρεπε να έχω κέφια. Χθες χώρισα. Ο άνθρωπος τελικά μπορεί να συνηθίσει συντομότατα τα πάντα, ακόμη και ριζικές αλλαγές στον τρόπο ζωής του. Ο άνθρωπος είναι ένα ον που συνηθίζει. Στην τράπεζα το καλοκαίρι, στη δεύτερη βδομάδα δουλειάς θεωρούσα την καθημερινή της ρουτίνα αυτονόητη. Κι ας είχα πρόβλημα μέχρι τότε να ξυπνάω από τις 7. Τις προάλλες μετέφερα την ντουλάπα από το δωμάτιο μου μέσα στο καθιστικό γιατί έπιανε χώρο. Από κάτω, εκεί στη γωνία βρήκα μεταλλικά πενηντάρικα και κατοστάρικα, με τα οποία είχαν ασημώσει δραχμές: κάποτε είχες δραχμές, μετά μετέτρεπες στο μυαλό σου τα ευρώ σε δραχμές, μετά συνήθισες.

Ο αέρας στην Αθήνα σήμερα δεν είναι «καυτός». Απλά σου θυμίζει ότι σε λίγο θα γίνει. Σε λίγο, αύριο, σε μια βδομάδα.

Το σήμερα εναντίον του αύριο.

Στην αρχή του ποστ σε μετέφερα στο χθες.

Για το τέλος του δεν χρειάζεται να σε μεταφέρω στο αύριο. Έχει έρθει.

To oποίο είναι κακό πράγμα. Δεν πειράζει θα το συνηθίσουμε κι αυτό.

Λέξεις......

Κάποια στιγμή είχα δοκιμάσει να γράφω κάθε λέξη που ακούω κάθε μέρα...Aπό περαστικούς, από γνωστούς, από φίλους, μέσα στα μαθήματα , στο λεωφορείο.... Μετά σημείωνα μόνο τις "δυνατές" λέξεις , τις λέξεις που έκρυβαν πολύ συναίσθημα ... στο τέλος της μέρας τις διάβασα....
Καν το κάποια στιγμή... είναι μαγικό τι μπορεί να ακούσεις μέσα σε μια μέρα.. ζωγράφισε τις λέξεις δωσε τους χρώματα... μετά αντιστοίχησε τες  σε δικά σου βιώματα... βγαίνει κάτι καταπληκτικό....
Ίσως τότε να δεις πόση δύναμη έχει μια λέξη... να σταματήσεις να την χρησιμοποιείς άσκοπα, ίσως πάλι νιώσεις τυχερός που δεν λες κάποιες λέξεις ή άτυχος που δεν έχεις κανέναν να τις πεις...
Μάθε να ακούς και ίσως γίνεις καλύτερος άνθρωπος....

Η πρώτη μου ταινία

Αυτή: goustareis na eisai mizeros e?

Αυτός: βγήκε σε χολή ε; Αλλιώς το πήγαινα... Τι κάνεις;

Αυτή: ti kanei to mouni otan o kosmos kaigetai?

Αυτός: χτενίζεται

Αυτή: e auto kanw

Αυτός: αυτό που έκανες πάντα...

Αυτή: vadizw sta gnwsta & perpathmena

Αυτός: είμαι πιωμένος

Αυτή: to fantasthka

Αυτός: είχε γενέθλια ο νίκος και του κάναμε έκπληξη. Ήπια όλη τη βότκα που είχε απομείνει από την πολωνία

Αυτή: gt? g na travhkseis tn prosoxh tous?

Αυτός: όχι. Βασικά μπορεί. Γιατί πίνει άλλωστε ο κόσμος; Το κλίμα της παρέας ήταν σούπερ, ε και ήπια

Αυτή: sourwses ennoeis. Oi alloi hpian

Αυτός: έλεγες τέτοιες εξυπνάδες και παλιότερα;

Αυτή: paidiw8en

Αυτός: αύριο τελικά θα καταφέρω να σε χώσω κάπου στο πρόγραμμά μου

Αυτή: xarh k'etsi?

Αυτός: άμα σου αρέσει

Αυτή: na m leipei

Αυτός: έτσι;

Αυτή: kapws

Αυτός: πάμε "άνθρωπο";

Αυτή: mporeis na stamathseis na m kaneis anh8ikes protaseis?

Αυτός: και δε θέλεις;

Αυτή: allo auto

Αυτός: ωραία... Πάμε "άνθρωπο" αύριο. Οι δυο μας.

Αυτή: oxi oxi oi 2 mas. Μe kosmo 8elw

Αυτός: θα είναι και άλλοι γύρω, αλλά εμείς θα την κάνουμε στα αντίσκηνα

Αυτή: 8elw oikeies fatses

Αυτός: ωραία! Άρα έχουμε να γνωρίσουμε κόσμο αύριο

Αυτή: nai alla xwrista na doume poios 8a gnwrisei tous perissoterous (xwris na faei ksylo)

Αυτός: μέσα! Αλλά σ' έχω

Αυτή: nai kalaa

Αυτός: έχουν να ακούσουν τα κοριτσόπουλα αύριο....

Αυτή: poia koritsopoula? Ηahahahha pou nomizeis oti zeis? Se xwrio?

Αυτός: τουλάχιστον εγώ είμαι από τα πεδινά, ενώ εσύ από τα ορεινά. Βλάχα

Αυτή: eixa mparmpa antarth re flwrovoske

Αυτός: εμείς οι εδεσίτες σας κόβαμε τα κεφάλια ρε κομμούνια στον πόλεμο

Αυτή: mas klanate mia mantra skatoflwroi

Αυτός: φεύγω

Αυτή: sto kalo. Fora kt exei kryo

Αυτός: τα λέμε αύριο στις 11 στον άνθρωπο

Αυτή: monos sou me ta koritsopoula 8a eisai

Αυτός: χαχα πέρα από την πλάκα όμως. Τι ώρα να πούμε;

Αυτή: de 8a poume wra, 8a ta poume aurio

Αυτός: δεν μπορείς να πεις από τώρα ένα ναι ή όχι;

Αυτή: mh m th spas pali. Εxw ma8hma savvato prwi k'dn kserw akoma ti & pws

Αυτός: καληνύχτα

Αυτή: kalo vrady

Y.Γ. Ελπίζω αυτή τη φορά να επιμείνεις. Καλή (νέα) αρχή!

Σχολει-ασμοί...

Πετάχτηκε αλαφιασμένα απ' το κρεβάτι του. Το ξυπνητήρι χτυπούσε μάταια για 20 συνεχόμενα λεπτά, μα ήταν τόσο γλυκιά η πρωινή ραστώνη. Ήταν ξημερώματα κάποιας Δευτέρας, μιας νέας 'βδομάδας της πληκτικής ζωής του και είχε ήδη αργήσει πολύ για τη δουλεία. Πλύθηκε βιαστικά, φόρεσε τα πρώτα ρούχα που βρήκε στην ακατάστατη ντουλάπα του και κατέβηκε βιαστικά τη σκάλα. Βγήκε στο δρόμο σχεδόν τρέχοντας και κατευθύνθηκε στο απέναντι πεζοδρόμιο που χρόνια τώρα πάρκαρε το αυτοκίνητό του. Μα δεν αντίκρισε τίποτα. Ήταν σίγουρος πως χθες, όπως κάθε μέρα δεν είχε αλλάξει τίποτα από τις μονότονες συνήθειες του. Προτού προλάβει να συνειδητοποιήσει τι είχε συμβεί και να καλέσει την αστυνομία, άκουσε την κόρνα ενός μεγάλου λεωφορείου, που ήταν σταματημένο παράνομα μερικά μέτρα παρακάτω. Ένα αντρικό χέρι του έγνεψε να πλησιάσει , και παιδικές φωνές ακούγονταν απ' την ανοιχτή πόρτα που έχασκε ορθάνοιχτη, σαν να τον περίμενε χρόνια. Αν και η λογική του τον προέτρεπε να βιαστεί για τη δουλειά του μιας και ο διευθυντής του τον είχε πρόσφατα ειδοποιήσει ότι θα ήταν ο επόμενος στη λίστα των αποχωρήσεων, αυτός πλησίασε στο λεωφορείο και στάθηκε μπροστά στην ανοιχτή πόρτα του . '' Πάλι αργοπορημένος? Την επόμενη φορά δεν θα σε περιμένουμε! Έχουμε πει τόσες φορές, να είσαι κάτω στις 7.30! '' . Ένιωσε τον πρωινό αέρα να χτυπάει το πρόσωπό του, μα δεν μπορούσε ακόμα να ξεχωρίσει αν βρίσκονταν ακόμη στον πρωινό λήθαργο. Ακολούθησε το ένστικτό του που είχε για χρόνια παραμελημένο, και μπήκε στο πούλμαν που ξεκίνησε βιαστικά αγκομαχώντας και κορνάροντας σε έναν ατζαμή οδηγό που δεν πρόσεξε πως έμπαινε ξανά στο ρεύμα της κυκλοφορίας.

Ήταν όλα ίδια, όλοι στις ίδιες καθημερινές θέσεις τους. Φώναζαν δυνατά, άκουγαν μουσική, μιλούσαν και κορόιδευαν τους περαστικούς έξω απ' τα παράθυρα. Ένα μικρό κορίτσι με ασυνήθιστα κόκκινο μαλλί , τον φώναξε να κάτσουν μαζί στα τελευταία καθίσματα. Θα την αναγνώριζε παντού, κι ας είχε χρόνια να τη δει...

ΣΥΝΕΡΓΑΤΕΣ....

Απηύθυνα πρόσκληση σε 4 , μόνο 2 μου απάντησαν!! Είναι και οι τέσσερις εκλεκτοί .... 

Περιμένω να με ξελασπώσουν.... να γράψουν τις ιδέες τους ,να σχολιάσουν την επικαιρότητα, ότι θέλουν να γράψουν!!!!!!  

Α! ΜΠΟΡΕΊΤΕ ΝΑ ΓΡΆΨΕΤΕ ΓΙΑ ΕΜΈΝΑ!!! :)

Αγαπητοί συνεργάτες ξελασπώστε με !!!!

:Ρ

Καλησπέρα.....

Καλησπέρα λοιπόν.....

Δεν ξέρω αν θέλω να γράψω κάτι, ίσως να είναι και αυτό ένα από τα blogs που θα αφήσω στην πρώτη ανάρτηση.... ίσως το κάνω χόμπι , το ..."φτιάχνω blogs και τα παρατάω" !!! Θα δείξει....

Το βασικότερο πρόβλημα είναι ότι δεν είμαι σίγουρη εάν θέλω να μοιραστώ αυτά που σκέφτομαι με άλλους (εξαιρείται ο ένας και μοναδικός που έχω επιλέξει) .... 

Και θα μου πεις τώρα εσύ που τυχαία έπεσες στο "δημιούργημα" αυτό , "τι θες τότε κυρά μου και μας ζαλίζεις?" , ΚΑΙ ΔΙΚΙΟ ΘΑ ΕΧΕΙΣ!!! αλλά δεν ξέρω και εγώ τι να σου πω...

Μέχρι να βρω κάτι να σου πω, εάν αποφασίσω ότι θέλω να σου πω, μπορείς να λες ότι διάβασες μια ακόμα μ@##@κια στο διαδίκτυο!!!

καλό βράδυ...