6 σκύλοι

Σε μεταφέρω τώρα στο χθεσινό βράδυ. Χωρίς μηχανές χρόνου και σκουληκότρυπες. Απλά δια της αφήγησης. Είναι επικίνδυνο, μην το επιχειρήσεις μόνος σου στο σπίτι. Απλά ακολούθησε με. Λοιπόν, είμαστε στο χθες. Ήρθες κι εσύ; Οκ. Έχω μόλις κατεβάσει ένα φλασκί βότκα. Φλασκί ναι. Σιγά μην πληρώνω εγώ τα κερατιάτικα του μπαρμαν. Παραλείπω την πληροφορία αν μέθυσα ή όχι. Έχω κάνει εξάμηνο στην Πολωνία (φυσικά και δε μεθώ πλέον με λίγη βότκα). Κρατώ λοιπόν στα χέρια μου το άδειο φλασκί. Δεν θα έπρεπε αλλά έχω κέφια. Το ροκάδικο φουλ, πιο φουλ ούτε σε συναυλία. Από το stage πάνω παίζει αυτό. Χορεύουμε δίχως αύριο. Η ξανθιά που με έφερε εδώ κολλάει τον ιδρώτα της πάνω στο δικό μου. Την πιάνω. Χορεύουμε μαζί. Δεν χωράμε. Κλωτσάμε, ανοίγουμε χώρο με τους αγκώνες. Λέμε συγγνώμη. Δεν την εννοούμε όμως. Κανονικά δεν θα έπρεπε να έχω κέφια. Χθες χώρισα. Ο άνθρωπος τελικά μπορεί να συνηθίσει συντομότατα τα πάντα, ακόμη και ριζικές αλλαγές στον τρόπο ζωής του. Ο άνθρωπος είναι ένα ον που συνηθίζει. Στην τράπεζα το καλοκαίρι, στη δεύτερη βδομάδα δουλειάς θεωρούσα την καθημερινή της ρουτίνα αυτονόητη. Κι ας είχα πρόβλημα μέχρι τότε να ξυπνάω από τις 7. Τις προάλλες μετέφερα την ντουλάπα από το δωμάτιο μου μέσα στο καθιστικό γιατί έπιανε χώρο. Από κάτω, εκεί στη γωνία βρήκα μεταλλικά πενηντάρικα και κατοστάρικα, με τα οποία είχαν ασημώσει δραχμές: κάποτε είχες δραχμές, μετά μετέτρεπες στο μυαλό σου τα ευρώ σε δραχμές, μετά συνήθισες.

Ο αέρας στην Αθήνα σήμερα δεν είναι «καυτός». Απλά σου θυμίζει ότι σε λίγο θα γίνει. Σε λίγο, αύριο, σε μια βδομάδα.

Το σήμερα εναντίον του αύριο.

Στην αρχή του ποστ σε μετέφερα στο χθες.

Για το τέλος του δεν χρειάζεται να σε μεταφέρω στο αύριο. Έχει έρθει.

To oποίο είναι κακό πράγμα. Δεν πειράζει θα το συνηθίσουμε κι αυτό.