η σιωπή των λαμπών

Διαβάζοντας στο αναγνωστήριο, όπου με τόσα άτομα

θαύμα που δεν έχω πάθει ακόμα αγοραφοβία

ενώ ακόμη και η εκπνοή θεωρείται θόρυβος

σκέφτηκα κάτι.

Να πάρουμε μια βαθιά ανάσα, να γυρίσουμε το κεφάλι πίσω

και να σιγήσουμε όλοι μας για ένα λεπτό

απόλυτη σιγή όμως

για εξήντα μονάχα δευτερόλεπτα

Φαντάζεστε το μεγαλείο; για εξήντα δευτερόλεπτα

θα ακούς μόνο τα πουλιά να κελαηδούν

ή αν στο σημείο της γης που βρίσκεσαι είναι νύχτα

θα ακούς γρύλους ή άλλα νυχτερινά έντομα

Δεν θα έχουν λόγο ύπαρξης τα μονωτικά, είτε

σε σπίτι είσαι είτε σε ύπαιθρο, η σιγή θα είναι

το ίδιο εκκωφαντική.

Επιτέλους

Επιτέλους θα κούσω τη φωνή μες στο μυαλό μου

αυτή που μερικοί αδαείς καλούνε συνείδηση

Επιτέλους θα ακούσω τους χτύπους της καρδιάς μου ειδικά αν είσαι εσύ κοντά θα ακούγονται σα ηλεκτρικός μετρονόμος

Επιτέλους θα ακούσω το χτύπο της καρδιάς σου και αν

δεν ακούγεται ούτε τώρα

άστο, δεν κάνει, πέτα την

άλλαξέ την

Επιτέλους θα ακούσουμε τους χιλιάδες πληγωμένους να βογκάνε,

τους χιλιάδες δυστυχείς να κλαίνε με αναφιλητά

τους χιλιάδες ετοιμοθάνατους να δίνουν την ευχή τους

την ίδια στιγμή που λυσσομανάνε την κατάρα τους

επιτέλους θα ακούσουμε γέλια χαρούμενων ανθρώπων

και κλάματα μωρών, αλλ' αυτό πάλι για χαρές το προσμετρώ

επιτέλους θα ακούσουμε χιλιάδες αγκομαχητά ικανοποίησης

πέη και αιδοία να χύνουν, φιλιά να ακολουθούν

χαϊδέματα και τρυφερότητες, έχετε ακούσει ποτέ το θόρυβο που κάνουνε;

γλυκόλογα και σ' αγαπώ για πάντα

νανουρίσματα και τρυφερούς ψιθύρους όλα θα ακούγονται

κι έπειτα ψέμματα πολλά ψέμματα και αδιαφορία

αυτή να δείτε πόσα ντεσιμπέλ απελευθερώνει όταν καταρρέει

πόσα ντεσιμπέλ, πόση αδιαφορία, πόσα ψέμματα

θα αντέξουμε άραγε υπό την έκθεση τέτοιας σιωπής;

.

.

.

.

.

.

.

τελικά φέρτε μου πίσω το θόρυβο και ας μην τελείωσε το λεπτό

όχι γιατί μου λειψε η ιδιωτικότητα αλλά 

δεν την μπορώ τόση αποκάλυψη μπρος στα αυτιά μου να με αλυσοχτυπά απροκαλύπτως

άφηστε έχω την ασφάλεια του θορύβου

Διώχτε λοιπόν τη σιωπή και φέρτε μου πίσω το θόρυβο 

κραυγές, αμήχανες συζητήσεις, μουσικές και ενοχλητικούς θορύβους

δεν την αντέχω τόση σιωπή
ούτε ακόμα και αν προσφέρεται για ποιητικούς πειραματισμούς

Γ-Ι-Α-Τ-Ι ??????

ΓΙΑΤΙ ΚΑΝΕΙ ΤΟΟΟΣΗ ΖΕΣΤΗ ??!?!?!?!?!?!?!?!?!?!?!?!?!?!?
ΟΥΦ!!!!
κουράστηκα......

Η έωλη ουδετερότητα των Ελβετών

Σήμερα κάποιος στο λεωφορείο είπε ρίκο (Φρειδερίκο ίσως;) και ευθύς εγώ σήκωσα το κεφάλι μου για το τι και το ποιος, αλλά είχε κόσμο πολύ οπότε η έρευνα αποδείχτηκε άκαρπη. Δε θα είχε καμία μα καμία σημασία αν αμέσως δεν σκεφτόμουν Πουέρτο Ρίκο. Ε, η μισή δουλειά είχε γίνει. Ο εγκέφαλος έπρεπε μόνο να τραβήξει ένα ακόμη νευρώνα ώστε να ξεδιπλωθεί πίσω από την κουρτίνα αυτό! Και επειδή έχω αναγάγει τις σκέψεις και τους συνειρμούς μου σε ψυχαναγκασμό, μόλις πήγα σπίτι έβαλα το τραγούδι να το θυμηθώ. Πρώτα άκουσα την κανονική εκτέλεση και related με το related έφθασα και στη live. Και μονομιάς και στο πόιντ. 

Από ποια εξωτική παραλία του Πουέρτο Ρίκο το εμπνεύστηκαν, τι ιστορία κρύβει από πίσω του, ποια γυναίκα απατήθηκε, ποιος άνδρας πόνεσε, τι στο διάολο θέλει να πει ο ποιητής δεν ξέρω άρα δεν μπορώ να σας απαντήσω, η αλήθεια είναι πως δεν μπήκα ποτέ στον κόπο να το ψάξω, τόσο ράθυμος είμαι, βαριέμαι να ψάχνω, προτιμώ να αφήνω την φαντασία μου να οργιάζει. Μα το τραγούδι σαν τραγούδι, σαν μια μάζα συναισθημάτων, ήχων και εικόνων ουρλιάζει σε καλεί ακόμα κι αν δεν ξέρεις ή δεν θέλεις να ξέρεις το τραγούδι τι λέει, να φωνάξεις τουλάχιστον υστερικά το ρεφρέν "Άϊ, αϊ, αϊ, αϊ, αϊ, αϊ, αϊ, Πουέρτο ρίκο!" και σε καμία περίπτωση δεν σου επιτρέπει να εκπνεύσεις ένα ξεψυχισμένο κόρους που αναγκάζει ακόμα και την τραγουδίστρια να φωνάξει με ένα γλυκό μα συγχρόνως επιπληκτικό ύφος "οο μπορείτε και καλύτερα!". Μα μετά κοίταξα τα infos του βίντεο, αλλά και το background της συναυλίας οπότε για να μη χάσω το συλλογισμό θα απαντήσω άμεσα και κοφτά στην γλυκύτατη Jean-Michel Gielen, ότι όχι δυστυχώς και για εμάς αλλά και για τους ίδιους δεν μπορούν καλύτερα απ' αυτό, πρώτον γιατί το κοινό αποτελείται από ξενέρωτους, μονόχνοτους μεγαλοαστούς με τα παπιγιόν και τα ταγέρ τους που δεν τους περισσεύει φωνή παρά μόνο σάλιο για να μετράνε τις καταθέσεις των δικών μας στις τράπεζες τους και δεύτερον γιατί η συναυλία λανβάνει χώρα στην Ελβετία, στη χώρα του τίποτα και του ποτέ, στον τόπο όπου πεθαίνεις από πλήξη, βαρεμάρα και ουδετερότητα, αφού είναι η μοναδική χώρα που έχει φερθεί διπλωματικά σε όλους τους πολέμους μην λαμβάνοντας μέρος υπέρ κανενός και στον αντίποδα (όπως είπε και ο μέγας Όρσον Γούελς) τα μεγαλύτερά της δώρα στην ανθρωπότητα ήταν ο κούκος και η σοκολάτα (προσθέτω εγώ). 

Θα μου πεις δεν τα 'ξερε και η κυρά Γκίλεν, τα 'ξερε, αλλά την αφήνω στο απυρόβλητο μιας και της έχω αδυναμία αλλά και επειδή καιρό έψαχνα αφορμή να τα χώσω στους Ελβετούς και την έωλη ουδετερότητά τους. Ευχαριστώ Πουέρτο Ρίκο!

Ο ιππότης με τη σκουριασμένη πανοπλία....

   Κάποια στιγμή, ένα καλοκαίρι πριν σ' ερωτευτώ παράφορα είχα διαβάσει ένα βιβλίο μ αυτόν τον τίτλο... πολύ ωραίο βιβλίο ... αλήθεια.... θα το ξαναδιαβάσω τώρα που το σκέφτομαι...
   Η πανοπλία μου ήταν πάντα γυαλιστερή και όλοι νόμιζαν ότι εγώ την γυάλιζα καθημερινά... Μεγάααλο ψέμα.... κάποιος άλλος πάντα τη γυάλιζε γιατί εγώ ποτέ μα ΠΟΤΈ δεν επιτρεπόταν να την βγάλω.. Μεγάλωσα, ανδρώθηκα μέσα σ αυτήν.. αν την έβγαζα ίσως και να πέθαινα..... και κανείς δεν το ήθελε αυτό...
   Κάποτε, ήρθε το πλήρωμα του χρόνου και έφτασε η ώρα της πλουμιστής μου πανοπλίας να σκουριάσει.... Δεν ξέρω γιατί , ούτε ξέρω γιατί κανείς δεν την είδε σκουριασμένη.... όλοι την εβλεπαν καλογυαλισμένη.... ακόμα.... ακόμα και οταν δεν μπορουσα να κουνηθώ μέσα σ αυτήν.... ΑΝΥΠΟΦΟΡΟ!
   Εσύ όμως ..... Δεν ξέρω αν είδες την ταλαιπώρια της ή την ανάγκη μου να αναπνεύσω χωρίς να κουβαλάω το βάρος της , αλλά με βοήθησες να την βγάλω.... με βοήθησες να κάνω τα πρώτα μου βήματα χωρίς αυτή.... να είμαι ακόμα και .... αυτο μωρέ... πως το λέτε εσεις....? Α! ναι εεε-ευάλωτη? ΝΑΙ! Ετσι νομίζω το λένε.... Και τα κατάφερα.. έκανα τα πρώτα μου βήματα χωρίς αυτην... με εσένα και μόνο, πάντα στο πλευρό μου... Σ ευχαριστώ ... αλήθεια....
   Τώρα νομιζω ηρθε η ώρα να την πετάξω αυτή την σκουριασμένη πανοπλία.... μια για παντα....  δεν αντέχω ΟΥΤΕ λεπτό μεσα σ αυτήν ξανά!!!
Θα παλέψω μοναχά με το σπαθί μου... αυτό ειναι ακόμα γυαλιστερό.....
Ίσως και να τα καταφέρω....
Till then.....
Καληνύχτα...