Μου έχει λείψει. Η ψώλα

Όταν τα σχέδια σου πάνε στράφι και η καθημερινότητα σου κυλάει ρουτίνα, τότε είναι που κάνεις τις πιο αξιοσημείωτες ανακαλύψεις.  Γι' αυτό που λέτε, βλέποντας αυτό (μια διασκευή δηλαδή αυτού), δεν μπόρεσα να μην μπω στον πειρασμό να εντρυφήσω σε αυτό το αποστομωτικό δίπολο που μου προσέφερε το youtube απλόχερα, χαλκεύοντας απ' ότι φαίνεται άλλο ένα δίχως στόχευση εγωκεντρικό ποστ.

Στο πρώτο τραγούδι εξιστορείται ο έρωτας ενός μαοσταλινικού με μια αναρχικιά. Άραγε ο έρωτας υπερκερνάει την πολιτική ιδεολογία; Μπορεί ακόμα και αυτό; Μπορεί. Εδώ κατεδαφίζει ταξικούς φραγμούς, ανάμεσα στη κόντρα μαρξ-μπακούνιν θα κόλλαγε; Για το δεύτερο, το ορίτζιναλ δεν χρειάζεται να πω πολλά. Αν το πρώτο ήταν η επιτομή της διαφοροποίησης, της πόλωσης που κονιορτοποιείται από αυτό το συναίσθημα που δεν εξηγείται από βιβλία και στοχαστές δοκησίσοφους αλλά από ερεθίσματα έξω από γραμμές και μελάνι ακόμα και έξω από τους δρόμους, την αλληλεγγύη και την ταξική ομόνοια, αφού εκεί πετυχαίνεις να αγαπάς τον ταξικό πλησίον και όχι να ερωτεύεσαι την αταξικότητα (χωρίς απαραίτητα το ένα να αποκλείει το άλλο), το δεύτερο είναι η υπογραφή της καθημερινότητας έτσι όπως ερμηνεύεται από ένα απλό, απλοϊκό ζευγάρι. "Πάντα ονειρευόμουνα ένα ανοιχτό τζιπάκι", ομολογεί στην αρχή του τραγουδιού ο άντρας και του απαντάει εκείνη "ήθελα στην ντουλάπα μου να υπάρχει μία τάξη". Και θα μου πείτε να ορίστε τι πιο ξεκάθαρο από τη δικιά της ομολογία, εδώ υμνείται απροσχημάτιστα η τάξη, οι τάξεις ή τέλος πάντων για να μην αυθαιρετώ ασυστόλως η ευταξία, σε αντιδιαστολή με την πρώτη περίπτωση, αλλά όχι αγαπητοί μου δεν θα μου την βγείτε από τα πλάγια, αυτή η λεπτομέρεια μόνο επιδερμική μπορεί να χαραχτηριστεί καθώς σε ότι αφορά τα πλυντήρια και τον έρωτα όλα ξεπλένονται αρκεί να υπάρχει θέληση και υπομονή απέναντι στις πολλές στροφές και τις πολλές θερμοκρασίες.

Αλλά η αληθινή αφορμή τούτου του άρθρου δεν ήταν ούτε το πρώτο ούτε το δεύτερο τραγούδι. Η αιτία δημιουργίας αυτού του άρθρου είναι αυτή, αυτή η αμφίσημη παραδοχή της μελαγχολίας. Φωνάζει "μου έχει λείψει" και μετά για να μην εκτεθεί κολλάει και το "η ψώλα" μόνο που αυτό το τελευταίο ούτε καν φαίνεται, ούτε καν χαλάει τον ρομαντισμό του Σταρόβα ίσα-ίσα προσδίδει πόντους στην πονεμένη έκφρασή του απ' τη στιγμή που αρνείται να παραδεχτεί ότι του λείπει και όταν τελικά το αποδέχεται μετά προσπαθεί να το πάρει πίσω, όμως αντ' αυτού προδίδεται περισσότερο, το κάνει πιο έντονο, πιο δυνατό, χαλυβδώνει την σημαντικότητα της προηγούμενης ημιπαραδοχής. Ένα μεγάλο στάντινγκ οβέισον για τον μεγάλο σταρόβα και την ψώλα του που του λείπει ακόμα.

Αυτά είχα να πω το λοιπόν, i rest my case....

Η ζωή είναι μεγάλη μην την κάνεις καρναβάλι...

this post was canceled due to.... boredom.... :(

6 σκύλοι

Σε μεταφέρω τώρα στο χθεσινό βράδυ. Χωρίς μηχανές χρόνου και σκουληκότρυπες. Απλά δια της αφήγησης. Είναι επικίνδυνο, μην το επιχειρήσεις μόνος σου στο σπίτι. Απλά ακολούθησε με. Λοιπόν, είμαστε στο χθες. Ήρθες κι εσύ; Οκ. Έχω μόλις κατεβάσει ένα φλασκί βότκα. Φλασκί ναι. Σιγά μην πληρώνω εγώ τα κερατιάτικα του μπαρμαν. Παραλείπω την πληροφορία αν μέθυσα ή όχι. Έχω κάνει εξάμηνο στην Πολωνία (φυσικά και δε μεθώ πλέον με λίγη βότκα). Κρατώ λοιπόν στα χέρια μου το άδειο φλασκί. Δεν θα έπρεπε αλλά έχω κέφια. Το ροκάδικο φουλ, πιο φουλ ούτε σε συναυλία. Από το stage πάνω παίζει αυτό. Χορεύουμε δίχως αύριο. Η ξανθιά που με έφερε εδώ κολλάει τον ιδρώτα της πάνω στο δικό μου. Την πιάνω. Χορεύουμε μαζί. Δεν χωράμε. Κλωτσάμε, ανοίγουμε χώρο με τους αγκώνες. Λέμε συγγνώμη. Δεν την εννοούμε όμως. Κανονικά δεν θα έπρεπε να έχω κέφια. Χθες χώρισα. Ο άνθρωπος τελικά μπορεί να συνηθίσει συντομότατα τα πάντα, ακόμη και ριζικές αλλαγές στον τρόπο ζωής του. Ο άνθρωπος είναι ένα ον που συνηθίζει. Στην τράπεζα το καλοκαίρι, στη δεύτερη βδομάδα δουλειάς θεωρούσα την καθημερινή της ρουτίνα αυτονόητη. Κι ας είχα πρόβλημα μέχρι τότε να ξυπνάω από τις 7. Τις προάλλες μετέφερα την ντουλάπα από το δωμάτιο μου μέσα στο καθιστικό γιατί έπιανε χώρο. Από κάτω, εκεί στη γωνία βρήκα μεταλλικά πενηντάρικα και κατοστάρικα, με τα οποία είχαν ασημώσει δραχμές: κάποτε είχες δραχμές, μετά μετέτρεπες στο μυαλό σου τα ευρώ σε δραχμές, μετά συνήθισες.

Ο αέρας στην Αθήνα σήμερα δεν είναι «καυτός». Απλά σου θυμίζει ότι σε λίγο θα γίνει. Σε λίγο, αύριο, σε μια βδομάδα.

Το σήμερα εναντίον του αύριο.

Στην αρχή του ποστ σε μετέφερα στο χθες.

Για το τέλος του δεν χρειάζεται να σε μεταφέρω στο αύριο. Έχει έρθει.

To oποίο είναι κακό πράγμα. Δεν πειράζει θα το συνηθίσουμε κι αυτό.

Λέξεις......

Κάποια στιγμή είχα δοκιμάσει να γράφω κάθε λέξη που ακούω κάθε μέρα...Aπό περαστικούς, από γνωστούς, από φίλους, μέσα στα μαθήματα , στο λεωφορείο.... Μετά σημείωνα μόνο τις "δυνατές" λέξεις , τις λέξεις που έκρυβαν πολύ συναίσθημα ... στο τέλος της μέρας τις διάβασα....
Καν το κάποια στιγμή... είναι μαγικό τι μπορεί να ακούσεις μέσα σε μια μέρα.. ζωγράφισε τις λέξεις δωσε τους χρώματα... μετά αντιστοίχησε τες  σε δικά σου βιώματα... βγαίνει κάτι καταπληκτικό....
Ίσως τότε να δεις πόση δύναμη έχει μια λέξη... να σταματήσεις να την χρησιμοποιείς άσκοπα, ίσως πάλι νιώσεις τυχερός που δεν λες κάποιες λέξεις ή άτυχος που δεν έχεις κανέναν να τις πεις...
Μάθε να ακούς και ίσως γίνεις καλύτερος άνθρωπος....

Η πρώτη μου ταινία

Αυτή: goustareis na eisai mizeros e?

Αυτός: βγήκε σε χολή ε; Αλλιώς το πήγαινα... Τι κάνεις;

Αυτή: ti kanei to mouni otan o kosmos kaigetai?

Αυτός: χτενίζεται

Αυτή: e auto kanw

Αυτός: αυτό που έκανες πάντα...

Αυτή: vadizw sta gnwsta & perpathmena

Αυτός: είμαι πιωμένος

Αυτή: to fantasthka

Αυτός: είχε γενέθλια ο νίκος και του κάναμε έκπληξη. Ήπια όλη τη βότκα που είχε απομείνει από την πολωνία

Αυτή: gt? g na travhkseis tn prosoxh tous?

Αυτός: όχι. Βασικά μπορεί. Γιατί πίνει άλλωστε ο κόσμος; Το κλίμα της παρέας ήταν σούπερ, ε και ήπια

Αυτή: sourwses ennoeis. Oi alloi hpian

Αυτός: έλεγες τέτοιες εξυπνάδες και παλιότερα;

Αυτή: paidiw8en

Αυτός: αύριο τελικά θα καταφέρω να σε χώσω κάπου στο πρόγραμμά μου

Αυτή: xarh k'etsi?

Αυτός: άμα σου αρέσει

Αυτή: na m leipei

Αυτός: έτσι;

Αυτή: kapws

Αυτός: πάμε "άνθρωπο";

Αυτή: mporeis na stamathseis na m kaneis anh8ikes protaseis?

Αυτός: και δε θέλεις;

Αυτή: allo auto

Αυτός: ωραία... Πάμε "άνθρωπο" αύριο. Οι δυο μας.

Αυτή: oxi oxi oi 2 mas. Μe kosmo 8elw

Αυτός: θα είναι και άλλοι γύρω, αλλά εμείς θα την κάνουμε στα αντίσκηνα

Αυτή: 8elw oikeies fatses

Αυτός: ωραία! Άρα έχουμε να γνωρίσουμε κόσμο αύριο

Αυτή: nai alla xwrista na doume poios 8a gnwrisei tous perissoterous (xwris na faei ksylo)

Αυτός: μέσα! Αλλά σ' έχω

Αυτή: nai kalaa

Αυτός: έχουν να ακούσουν τα κοριτσόπουλα αύριο....

Αυτή: poia koritsopoula? Ηahahahha pou nomizeis oti zeis? Se xwrio?

Αυτός: τουλάχιστον εγώ είμαι από τα πεδινά, ενώ εσύ από τα ορεινά. Βλάχα

Αυτή: eixa mparmpa antarth re flwrovoske

Αυτός: εμείς οι εδεσίτες σας κόβαμε τα κεφάλια ρε κομμούνια στον πόλεμο

Αυτή: mas klanate mia mantra skatoflwroi

Αυτός: φεύγω

Αυτή: sto kalo. Fora kt exei kryo

Αυτός: τα λέμε αύριο στις 11 στον άνθρωπο

Αυτή: monos sou me ta koritsopoula 8a eisai

Αυτός: χαχα πέρα από την πλάκα όμως. Τι ώρα να πούμε;

Αυτή: de 8a poume wra, 8a ta poume aurio

Αυτός: δεν μπορείς να πεις από τώρα ένα ναι ή όχι;

Αυτή: mh m th spas pali. Εxw ma8hma savvato prwi k'dn kserw akoma ti & pws

Αυτός: καληνύχτα

Αυτή: kalo vrady

Y.Γ. Ελπίζω αυτή τη φορά να επιμείνεις. Καλή (νέα) αρχή!

Σχολει-ασμοί...

Πετάχτηκε αλαφιασμένα απ' το κρεβάτι του. Το ξυπνητήρι χτυπούσε μάταια για 20 συνεχόμενα λεπτά, μα ήταν τόσο γλυκιά η πρωινή ραστώνη. Ήταν ξημερώματα κάποιας Δευτέρας, μιας νέας 'βδομάδας της πληκτικής ζωής του και είχε ήδη αργήσει πολύ για τη δουλεία. Πλύθηκε βιαστικά, φόρεσε τα πρώτα ρούχα που βρήκε στην ακατάστατη ντουλάπα του και κατέβηκε βιαστικά τη σκάλα. Βγήκε στο δρόμο σχεδόν τρέχοντας και κατευθύνθηκε στο απέναντι πεζοδρόμιο που χρόνια τώρα πάρκαρε το αυτοκίνητό του. Μα δεν αντίκρισε τίποτα. Ήταν σίγουρος πως χθες, όπως κάθε μέρα δεν είχε αλλάξει τίποτα από τις μονότονες συνήθειες του. Προτού προλάβει να συνειδητοποιήσει τι είχε συμβεί και να καλέσει την αστυνομία, άκουσε την κόρνα ενός μεγάλου λεωφορείου, που ήταν σταματημένο παράνομα μερικά μέτρα παρακάτω. Ένα αντρικό χέρι του έγνεψε να πλησιάσει , και παιδικές φωνές ακούγονταν απ' την ανοιχτή πόρτα που έχασκε ορθάνοιχτη, σαν να τον περίμενε χρόνια. Αν και η λογική του τον προέτρεπε να βιαστεί για τη δουλειά του μιας και ο διευθυντής του τον είχε πρόσφατα ειδοποιήσει ότι θα ήταν ο επόμενος στη λίστα των αποχωρήσεων, αυτός πλησίασε στο λεωφορείο και στάθηκε μπροστά στην ανοιχτή πόρτα του . '' Πάλι αργοπορημένος? Την επόμενη φορά δεν θα σε περιμένουμε! Έχουμε πει τόσες φορές, να είσαι κάτω στις 7.30! '' . Ένιωσε τον πρωινό αέρα να χτυπάει το πρόσωπό του, μα δεν μπορούσε ακόμα να ξεχωρίσει αν βρίσκονταν ακόμη στον πρωινό λήθαργο. Ακολούθησε το ένστικτό του που είχε για χρόνια παραμελημένο, και μπήκε στο πούλμαν που ξεκίνησε βιαστικά αγκομαχώντας και κορνάροντας σε έναν ατζαμή οδηγό που δεν πρόσεξε πως έμπαινε ξανά στο ρεύμα της κυκλοφορίας.

Ήταν όλα ίδια, όλοι στις ίδιες καθημερινές θέσεις τους. Φώναζαν δυνατά, άκουγαν μουσική, μιλούσαν και κορόιδευαν τους περαστικούς έξω απ' τα παράθυρα. Ένα μικρό κορίτσι με ασυνήθιστα κόκκινο μαλλί , τον φώναξε να κάτσουν μαζί στα τελευταία καθίσματα. Θα την αναγνώριζε παντού, κι ας είχε χρόνια να τη δει...

ΣΥΝΕΡΓΑΤΕΣ....

Απηύθυνα πρόσκληση σε 4 , μόνο 2 μου απάντησαν!! Είναι και οι τέσσερις εκλεκτοί .... 

Περιμένω να με ξελασπώσουν.... να γράψουν τις ιδέες τους ,να σχολιάσουν την επικαιρότητα, ότι θέλουν να γράψουν!!!!!!  

Α! ΜΠΟΡΕΊΤΕ ΝΑ ΓΡΆΨΕΤΕ ΓΙΑ ΕΜΈΝΑ!!! :)

Αγαπητοί συνεργάτες ξελασπώστε με !!!!

:Ρ

Καλησπέρα.....

Καλησπέρα λοιπόν.....

Δεν ξέρω αν θέλω να γράψω κάτι, ίσως να είναι και αυτό ένα από τα blogs που θα αφήσω στην πρώτη ανάρτηση.... ίσως το κάνω χόμπι , το ..."φτιάχνω blogs και τα παρατάω" !!! Θα δείξει....

Το βασικότερο πρόβλημα είναι ότι δεν είμαι σίγουρη εάν θέλω να μοιραστώ αυτά που σκέφτομαι με άλλους (εξαιρείται ο ένας και μοναδικός που έχω επιλέξει) .... 

Και θα μου πεις τώρα εσύ που τυχαία έπεσες στο "δημιούργημα" αυτό , "τι θες τότε κυρά μου και μας ζαλίζεις?" , ΚΑΙ ΔΙΚΙΟ ΘΑ ΕΧΕΙΣ!!! αλλά δεν ξέρω και εγώ τι να σου πω...

Μέχρι να βρω κάτι να σου πω, εάν αποφασίσω ότι θέλω να σου πω, μπορείς να λες ότι διάβασες μια ακόμα μ@##@κια στο διαδίκτυο!!!

καλό βράδυ...