Όταν τα σχέδια σου πάνε στράφι και η καθημερινότητα σου κυλάει ρουτίνα, τότε είναι που κάνεις τις πιο αξιοσημείωτες ανακαλύψεις. Γι' αυτό που λέτε, βλέποντας αυτό (μια διασκευή δηλαδή αυτού), δεν μπόρεσα να μην μπω στον πειρασμό να εντρυφήσω σε αυτό το αποστομωτικό δίπολο που μου προσέφερε το youtube απλόχερα, χαλκεύοντας απ' ότι φαίνεται άλλο ένα δίχως στόχευση εγωκεντρικό ποστ.
Στο πρώτο τραγούδι εξιστορείται ο έρωτας ενός μαοσταλινικού με μια αναρχικιά. Άραγε ο έρωτας υπερκερνάει την πολιτική ιδεολογία; Μπορεί ακόμα και αυτό; Μπορεί. Εδώ κατεδαφίζει ταξικούς φραγμούς, ανάμεσα στη κόντρα μαρξ-μπακούνιν θα κόλλαγε; Για το δεύτερο, το ορίτζιναλ δεν χρειάζεται να πω πολλά. Αν το πρώτο ήταν η επιτομή της διαφοροποίησης, της πόλωσης που κονιορτοποιείται από αυτό το συναίσθημα που δεν εξηγείται από βιβλία και στοχαστές δοκησίσοφους αλλά από ερεθίσματα έξω από γραμμές και μελάνι ακόμα και έξω από τους δρόμους, την αλληλεγγύη και την ταξική ομόνοια, αφού εκεί πετυχαίνεις να αγαπάς τον ταξικό πλησίον και όχι να ερωτεύεσαι την αταξικότητα (χωρίς απαραίτητα το ένα να αποκλείει το άλλο), το δεύτερο είναι η υπογραφή της καθημερινότητας έτσι όπως ερμηνεύεται από ένα απλό, απλοϊκό ζευγάρι. "Πάντα ονειρευόμουνα ένα ανοιχτό τζιπάκι", ομολογεί στην αρχή του τραγουδιού ο άντρας και του απαντάει εκείνη "ήθελα στην ντουλάπα μου να υπάρχει μία τάξη". Και θα μου πείτε να ορίστε τι πιο ξεκάθαρο από τη δικιά της ομολογία, εδώ υμνείται απροσχημάτιστα η τάξη, οι τάξεις ή τέλος πάντων για να μην αυθαιρετώ ασυστόλως η ευταξία, σε αντιδιαστολή με την πρώτη περίπτωση, αλλά όχι αγαπητοί μου δεν θα μου την βγείτε από τα πλάγια, αυτή η λεπτομέρεια μόνο επιδερμική μπορεί να χαραχτηριστεί καθώς σε ότι αφορά τα πλυντήρια και τον έρωτα όλα ξεπλένονται αρκεί να υπάρχει θέληση και υπομονή απέναντι στις πολλές στροφές και τις πολλές θερμοκρασίες.
Αλλά η αληθινή αφορμή τούτου του άρθρου δεν ήταν ούτε το πρώτο ούτε το δεύτερο τραγούδι. Η αιτία δημιουργίας αυτού του άρθρου είναι αυτή, αυτή η αμφίσημη παραδοχή της μελαγχολίας. Φωνάζει "μου έχει λείψει" και μετά για να μην εκτεθεί κολλάει και το "η ψώλα" μόνο που αυτό το τελευταίο ούτε καν φαίνεται, ούτε καν χαλάει τον ρομαντισμό του Σταρόβα ίσα-ίσα προσδίδει πόντους στην πονεμένη έκφρασή του απ' τη στιγμή που αρνείται να παραδεχτεί ότι του λείπει και όταν τελικά το αποδέχεται μετά προσπαθεί να το πάρει πίσω, όμως αντ' αυτού προδίδεται περισσότερο, το κάνει πιο έντονο, πιο δυνατό, χαλυβδώνει την σημαντικότητα της προηγούμενης ημιπαραδοχής. Ένα μεγάλο στάντινγκ οβέισον για τον μεγάλο σταρόβα και την ψώλα του που του λείπει ακόμα.
Αυτά είχα να πω το λοιπόν, i rest my case....
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου