Ανεξήγητα Μυστήρια....

Βλέποντας αυτή την φωτογραφία και μια άλλη παλιά φωτογραφία της περασμένης μου νιότης άρχισε πάλι να με τριβελίζει αυτό το αιώνιο ερώτημα.... Αιώνιο για εμένα δηλαδή....

Ok....Το καταλαβαίνω για φλερτ , γκόμενους ακόμα και για έρωτες.. Αλλά οι φίλοι? Πώς γίνεται ρε πούστη μου να εξαφανίζονται οι φίλοι??

Φίλοι.... μεγάλη κουβέντα.... Οι άνθρωποι εννοώ που μοιράστηκα στιγμές , αγωνίες και φόβους, οι άνθρωποι που στηρίχθηκα επάνω τους και στους οποίους επένδυσα συναισθηματικά... Τέλος πάντων, οι άνθρωποι με τους οποίους περνούσα καλά, γελούσα , έκανα μαλακίες..... Αυτούς εννοώ....
Πού πηγαίνουν αυτοί οι άνθρωποι όταν ξαφνικά μια μέρα εξαφανίζονται απ τη ζωή σου???
Και καταλαβαίνω αυτούς που κυριολεκτικά φεύγουν... όταν μπαίνει η απόσταση μεταξύ δύο ανθρώπων είναι δύσκολα τα πράγματα.... τα χιλιόμετρα είναι άλλη ιστορία... Αν και υπάρχει τρόπος ακόμα και έτσι....
Οι άλλοι όμως? Τι σκατά συμβαίνει με τους άλλους?? Αρχικά , ΜΕ ΠΟΙΟ ΔΙΚΑΙΩΜΑ φεύγεις ρε φίλε απ τη ζωή μου χωρίς προειδοποίηση, χωρίς ούτε καν μια κουβέντα???
Ξεκίνησα έτσι να μετράω τους ανθρώπους που έτσι μια μέρα εξαφανίστηκαν... έχασα το μέτρημα και σταμάτησα.....
Πολλές φορές ( τις περισσότερες!) , σκέφτομαι πως κάτι κάνω λάθος... Αδυνατώ να καταλάβω τι λάθος είναι αυτό.... και αλήθεια θα το εκτιμούσα εάν κάποιος μου το έλεγε....
Δεν θα ξεχάσω ποτέ μία από τις πρώτες "κολλητές" μου φίλες απ το δημοτικό, τη Λίνα... Η Λίνα , λοιπόν κάποια στιγμή σταμάτησε να μου μιλάει... μετά από κανα δυο μήνες , τυχαία καθίσαμε να συζητήσουμε , για κάτι άσχετο.. και τελικά αρχίσαμε να μιλάμε γι τον λόγο για τον οποίο απομακρυνθήκαμε.... και μου είπε: " δεν ξέρω Μαράκι, νομίζω πως αλλάξαμε, δεν ταιριάζουμε πια...". Είμαστε μόλις 13 ετών.... Μετά από τόσα χρόνια , όποτε βλέπω την Λίνα χαίρομαι πάρα πολύ.... και νομίζω είναι ειλικρινές και αμοιβαίο...
 Γιατί να μην είναι έτσι με όλους...??? Δεν ζήτησα από κανέναν να μείνει για πάντα, δεν μπορώ και ίσως δεν θέλω .....
Αλλά γιατί οι άνθρωποι που αποφασίζουν να φύγουν , να μην το κάνουν με την δέουσα -κατά τη γνώμη μου- αξιοπρέπεια?? Δεν είναι αυτός , ο ελάχιστος φόρος τιμής που χρειάζεται να αποδώσουμε σε μία σχέση αγάπης ???
Αυτό νομίζω θα είναι για πάντα το δικό μου προσωπικό μυστήριο.... Και θα το μοιράζομαι και θα προσπαθώ να το κατανοήσω με αυτούς που μ' αγαπούν και είναι δίπλα μου, και θα χρειαστούν πααααάρα πολλές εξηγήσεις για να φύγουν απ' τη ζωή μου.... ;-)
 Ακούω λοιπόν , το πρώτο τραγούδι που μου ήρθε στο μυαλό , και πίνω την coca-cola μου στην υγειά των φίλων που έφυγαν , αυτών που είναι τώρα εδώ και αυτών που θα έρθουν....