Ο ιππότης με τη σκουριασμένη πανοπλία....

   Κάποια στιγμή, ένα καλοκαίρι πριν σ' ερωτευτώ παράφορα είχα διαβάσει ένα βιβλίο μ αυτόν τον τίτλο... πολύ ωραίο βιβλίο ... αλήθεια.... θα το ξαναδιαβάσω τώρα που το σκέφτομαι...
   Η πανοπλία μου ήταν πάντα γυαλιστερή και όλοι νόμιζαν ότι εγώ την γυάλιζα καθημερινά... Μεγάααλο ψέμα.... κάποιος άλλος πάντα τη γυάλιζε γιατί εγώ ποτέ μα ΠΟΤΈ δεν επιτρεπόταν να την βγάλω.. Μεγάλωσα, ανδρώθηκα μέσα σ αυτήν.. αν την έβγαζα ίσως και να πέθαινα..... και κανείς δεν το ήθελε αυτό...
   Κάποτε, ήρθε το πλήρωμα του χρόνου και έφτασε η ώρα της πλουμιστής μου πανοπλίας να σκουριάσει.... Δεν ξέρω γιατί , ούτε ξέρω γιατί κανείς δεν την είδε σκουριασμένη.... όλοι την εβλεπαν καλογυαλισμένη.... ακόμα.... ακόμα και οταν δεν μπορουσα να κουνηθώ μέσα σ αυτήν.... ΑΝΥΠΟΦΟΡΟ!
   Εσύ όμως ..... Δεν ξέρω αν είδες την ταλαιπώρια της ή την ανάγκη μου να αναπνεύσω χωρίς να κουβαλάω το βάρος της , αλλά με βοήθησες να την βγάλω.... με βοήθησες να κάνω τα πρώτα μου βήματα χωρίς αυτή.... να είμαι ακόμα και .... αυτο μωρέ... πως το λέτε εσεις....? Α! ναι εεε-ευάλωτη? ΝΑΙ! Ετσι νομίζω το λένε.... Και τα κατάφερα.. έκανα τα πρώτα μου βήματα χωρίς αυτην... με εσένα και μόνο, πάντα στο πλευρό μου... Σ ευχαριστώ ... αλήθεια....
   Τώρα νομιζω ηρθε η ώρα να την πετάξω αυτή την σκουριασμένη πανοπλία.... μια για παντα....  δεν αντέχω ΟΥΤΕ λεπτό μεσα σ αυτήν ξανά!!!
Θα παλέψω μοναχά με το σπαθί μου... αυτό ειναι ακόμα γυαλιστερό.....
Ίσως και να τα καταφέρω....
Till then.....
Καληνύχτα...