Ο Ακροβάτης....

Για ιδέστε τον ακροβάτη , που κι όταν πέφτει , γελά.....
Και ποτέ δεν κλαίει, ποτέ δεν κλαίει....
Για ιδέστε όλοι, δέστε και μένα,
άλλο δε ζητώ
που 'χω στους ώμους φτερά σπασμένα,
και ακροβατώ....


    Ένας ακροβάτης.... σε τεντωμένο σχοινί...... φοβάται.... του έχουν κόψει τα φτερά..... δεν μπορεί να πετάξει... κάτω το απόλυτο κενό, άβυσσος..... φοβάται πολύ....

   Η πρώτη του σκέψη είναι να πέσει.... ίσως το άγνωστο της αβύσσου προκαλέσει ανακούφιση... μια μικρή ανάπαυλα από τον φόβο.... Στην άκρη του σχοινιού υπάρχει κάτι.. τι είναι όμως?
Μετά σκέφτεται πως ποτέ δεν έπεσε , όσες φορές και αν βρέθηκε αντιμέτωπος με την άβυσσο... και κάποιες φορές έπεσε, έτσι έσπασαν τα φτερά, από τις φορές που κάποιος τον έσπρωξε και έπεσε από το σκοινί.... Και όμως, το σκοινί που σε κάποιους φαντάζει δύσκολο, ήταν η ασφάλειά του, όλη του η ζωή, το μόνο πράγμα που ήξερε να κάνει καλά... Και τώρα τι??? 

   Όσες φορές και αν έπεσε , σηκώθηκε και χαμογέλασε.... όσος και αν ήταν ο πόνος.... Και  όλοι νόμιζαν πως ποτέ δεν έκλαψε... Πάντα όμως έκλαιγε, σαν μωρό παιδί.... Ποτέ δεν κατάλαβε γιατί τον έσπρωξαν, γιατί τον έβαλαν να περπατά σε σκοινί... και όμως! επέμενε..... Ούτε εγώ , ούτε αυτός καταλάβαμε ποτέ γιατί.....

   Πάντοτε με αυτό το γιατί θα κοιμόμαστε τα βράδια... Ίσως όχι για πάντα.... Μακάρι να μην είναι για πάντα..... Εμείς θα συνεχίζουμε να μετράμε τα τραύματα, να πονάμε και να φοβόμαστε κυρίως πως θα είναι η ζωή χωρίς φτερά και χωρίς σκοινί για να ακροβατήσουμε..... Μέχρι να αρχίσουμε να ζούμε αυτή τη διαφορετική ζωή.....

   Καληνύχτα...